სევდა

სევდა შემომერევა ხოლმე, რაღაცნაირად.

ქართული შრიფტი კიდევ ვერ დავაყენე ამ ჯაბახანა ლეპტოპზე და ისევ გუგლ-თრანსლეითში მიწევს წერა.

ხოდა ესე რაღაცნაირად სევდა შემომეპარებახოლმე, შორს ყოფნის სევდა, ახლოს არყოფნის სევდა, მონატრების სევდა, უნახავი მეგობრების სევდა, თბილისის ქუჩებში არ სეირნობის სევდა. არადა თითქოს ყველაფერი ნორმალურადაა, უფროსწორად ვიტყოდი რომ ჩვეულებრივად. ყველაზე მეტად ეგ "ჩვეულებრივად" არ მიყვარს, არც იქითაა არც აქეთ, აი არის თავისთვის ჩვეულებრივად, ეგეც რაღაცნაირი სიტყვაა...

აქ გაზაფხულია, ანდაც ზამთარი. გააჩნია ცივ გაზაფხულს მოვიაზრებთ თუ თბილ ზამთარს. დღეს 14 ივლისია, 14 ივლისი, ზუსტად შუა ზაფხული და ჩემთან 13 გრადუსია, მოსაწყენია ეს ყველაფერიც, აუზზე ვერ წასულა ადამიანი, ზაგარი ვერ მიუღია, რა წესია?! :)

იმედია ოდესმე მომატებულ 750 კილოსაც დავიკლებ, ვერ ვხვდები როგორ შეიძლება  ცოტას ჭამდე და მაინც არ იკლებდე. აქ ცუდი წყალია და ძალიან კარგი ჰაერი. ჩვენთან პირიქითაა ძალიან კარგი წყალია და ძალიან ცუდი ჰაერი, მაგრამ ყველაფერი კარგი ერთად ალბათ ძნელია.

წეღან ჩემი ფბ მეგობარი, თავის მეგობარს დაბადების დღეს ულოცავდა დიდი ტექსტით და ბოლოს მიაწერა "გილოცავ , ვერაფერს გისურვებ, არ გეწყინოს, უკვე დიდი გოგო ხარ და უნდა მიხვდე, რომ სხვისი სურვილი უძლურია შენი მონდომების გარეშე, ჰოდა მონდომებას გისურვებ მარტო  "

ხოდა მეც მონდომებას ვისურვებ, ძალიან კარგი სურვილია ალბათ, ძალიან ძალიან, მონდომებას ვუსურვებ ყველა იმ ხალხს ვინც მე ძალიან მიყვარს!

სადღაც გულის სიღრმეში, აი სადღაც სადღაც, მაინც ძალიან მჯერა, რომ თუ ძალიან მოინდომებ, აუცილებლად ახდება!!

I'm OK, I'm Alive

მართლა ახლა შევხედე რო 28 მარტის მერე არაფერი დამიწერია...

ხოდა დღეს 17 ივნისია, ან 18, არ ვიცი ზუსტად და შემოწმებაც მეზარება.
2 დღეა სახლში ვარ, გუშინ სიცხე მქონდა - დღეს არამიშავს.
საკუთარი თავისთვის მოვიგდე დრო და Kung Fu Junkie-ს ვუსმენ. წეღან გააზიარა ჩემმა მეგობარმა სიმღერა რომელიც არ ვიცოდი.
თუ მკითხავთ საქმეები როგორ არისო, ვიტყვი რომ არ ვიცი, მოლოდინის რეჟიმიდან გამოსვლა არ მიწერია ბოლო პერიოდი :) მარა ისე დავიღალე რო იუმორის გარეშე ვეღარ ვუყურებ ამ ყველაფერს, ან ესე უნდა შემეხედა და ან გავგიჟებულიყავი, თუმცა გაუგიჟებლობას არც ისე ვუჩივი...

ხოდა ზაფხულის პირველი თვის მეორე ნახევარია, მაგრამ აქ ისევ წვიმს ისევ 14 გრადუსია და ვერ გაიგებ ვაფშე ამ ამინდებს ჩვენგან რა უნდათ, თბილისშიც წვიმდა...

მარა თბილა უკვეო, მითხრეს.

რა მოხდა კიდე მნიშვნელოვანი?! ა ჩემი დაქლის მეჯვარე ვარ სექტემბერში და კიდევ ამსტერდამში ვიყავი მაისში, ამსტერდამი არის წარმოუდგენლად კარგი, აი საოცრებაა! მართლა, არა იმიტომ რომ თავისუფლების სუნი დგას, ნუ რაღაცა დოზით ალბათ მაგიტომაც, მაგრამ ქალაქი არის საოცრად ლამაზი, საოცრად მოწესრიგებული და საოცრად სიმპაწიური ველოსიპედზე შემომჯდარი ბიჭებით, გოგოებს ძალიან კარგად ეცვათ ყველას მაგრამ ვიდზე დიდად ვერ იყვნენ, როგორც ჩემი "გასთ-დედა" ამბობს დაუთოვებული სასტავიაო!)) თავი პავილიონშI მეგონა, ამსტერდამზე ალბათ უსასრულოდ შემიძლია ვილაპარაკო, მაგრამ სხვადროს იყოს...

ცხვირს რა სიხშირით ვიწმენდ ვერ აგიღწერთ, თან ხვალ მარიამის დაბ.დღეა და მინდა კარგად გამოვშუშდე მაქამდე, ნუ ვეცდები მაინც...

ეს Kung Fu Junkie უკვე მეასედ ჩავრთე, აღარ მინდა :))) 

რამდენი ხანია ჩემი თავისთვის ესე წყნარად დრო აღარ მქონია, მაინცდამაინც ცუდად უნდა გახდე ადამიანი ალბათ!:)))

წავედი ეხა, გამოვკეთდები იმედია.

მომავალწაკითხვამდე.

კიწი

ესეც თქვენ ^^

წა-ვე-დით ბერლინში (არადა უკვე წამოვედით) 🌟

რაც გერმანიაში ვარ ესე კარგად არც ერთ ტრიპში არ დამისვენია, ახლაც მატარებელში ვზივარ ბერლინი-შტუტგარტის მიმართულებით, მიყვარს მატარებლიდან წერა რაღაცნაირი გარემოა, წინ სტარბაქსის ჭიქა მიდევს რომელიც რუსამ მაჩუქა და ცხელი ყავით მოვახერხე უკვე ორჯერ პირის დაწვა, ჯერ 7-ის ნახევატია სახლში ღამის პირველზე ვიქნები, ასე რომ დიდი გზა მაქვს. 

გოგოები მეკითხებოდნენ როგორი ქალაქია ბერლინიო?! მე კიდე ვუთხარი დეხის ჩადგმისთანავე ნერვები რო დაგიმშვიდდება ეგეთი მეთქი. არადა მოლოდინი ისეთი მქონდა, მეგონა არ მომეწონებოდა საერთოდ, აი ისეთი ქალაქია სულ რომ ნდა იქექო, საინტერესო ადამიანივითაა, გარედან ნაცრიფერი კედლები, გრაფიტები და კონტრასტული შენობებით, რომლებიც რბილად რომ ვთქვათ დიდად ა უხდებიან ერთმანეთს. მგონია ხანდახან ქართულად აზრის გადაბმა მავიწყდებამეთქი, და ნერვები მეშლება. კარგია აქ, მატარებელშიც კარგია, ჩქაროსნული მატარებლით მივდივარ რომელიც დაახლოებით 300 კმ-ით მიდის საათში. საოცარი ამინდი დავტოვე, არ მინდოდა უკან წამოსვლა, თან რომ

მახსენდება რამდენი საქმე მაქვს! მაგრამ საქმის გარეშე აბა როგორ?! ეგაა რო გვაძლევს მოძრაობის ძალას. მოკლედ კარგი ქალაქია ბერლინი :) ისეთი რომ სურვილს გაგიჩენს კიდევ თუნდაც 1 კვირა იარო და შიგნიდან უჩხიკინო, ათვალიერო, გზაში 2 საათი გაატარო, ტრემზე დააგვიანო და ფეხით წახვუდე ყინვაში სალში, კი კარგი ქალაქია ბერლინი და ნამდვილად არ მეგონა ქასვლამდე ამდენს თუ დავწერდი მასზე. რაღაც ახალი ეტაპი იწყება ასე მგონია, თავისი სითბოებიანად, რაც ყველაზე მეტად მახარებს, მთელი ზამთარი გაზაფხულზე ფიქრით გადავიტანე და იმედია დადგა აქაც უკვე სწორი გაზაფხული. 

წავედი ახლა რამე ფილმს ჩავრთავ მივლაუნჯდები. 

კეთილი მგზავრობა მე და ბედნიერებები ჩვენ.

გკოცნით

მომავალ წაკითხვამდე, 

კიწი 

თბილი.სი

ახლა ყველაზე მეტად ის მინდა რომ დღეში 48 საათი იყოს... 🙏🏻 

გერმანიამდე დარჩა 3 დღე 😭 

ძალიან ცოტა ... :| 

მე ჩემი თბილისი მინდა და ჩემი მეგობრები და ჩემი ოჯახისწევრები!! 

დებილი მანძილი.

აქ უფრო კარგია... 

aime moi ou quitte moi.

23 წლის ასაკში ჩემი პირველი ტატუც გავიკეთე, 23, 23, 23 საერთოდ ვერ აღვიქვამ 23 წლის თუ ვარ, თავი სულ 17ის მგონია და რაგავაკეთო :) arctic monkey-ს რაღაც ახალი სიმღერა გამოუშვია და ვუმენ თან, ისე როგორ იქნება ამათ კონცერტზე არ მოვხვდე?! მოვხვდები აუცილებლად თან.
ძალიან მეტკინა ტატუ, ალბათ ყველაზე მტკივნეული ადგილი ამოვარჩიე და მაგიტომ, ნეკნები, ისე გავმწარდი, ტკივილისგან არ მიტირია არასოდეს მემგონი, ნუ რაც გავიზარდე, ბავშვობაში მუხლების გადატყავებისას გულიანად ტირილს არ ვთვლი ახლა რათქმაუნდა. მალე თბილისში მივდივარ, მიხარია ძალიან და თან რაღაცნნაირად ვარ, მთელი 5 თვე სრულდება რაც არ ვყოფილვარ და არ ვიცი როგორი შეგრძნება იქნება, მაინტერესებს მერე რას ვიფიქრებ, თავს როგორ ვიგრძნობ, თუმცა 1 კვირა საკმარისი არამგონია იყოს ყოველივეს გასაანალიზებლად.
გუშინ მაიკიმ წამალი მომცა რაღაც, სულ დაღლილი ხარო გეტყობა სახეზე და დალიეო :)) მართლა მიშველა, არვიცი რაღაც ბოლო პერიოდი უენერგიოდ ვიყავი, ალბათ გადავიღალე კიდეც, მარა რას ვიზამთ, ახლა იმედია რამე კარგ ფილმს ჩავრთავ და დავისვენებ, წავედი, მომავალ წაკითხვამდე
კიწი

vergiss das nicht!!

“ყველაფერი მეუბნება,რომ შესაძლოა შეცდომა დავუშვა, მაგრამ შეცდომების დაშვება ჩემი ცხოვრების ნაწილია. რა სურს სამყაროს ჩემგან? სურს,რომ არ გავრისკო? დავბრუნდე იქ საიდანაც მოვედი,რადგან არ მეყო ძალა ცხოვრებისათვის “დიახ” მეთქვა?”

– 11 წუთი

გამარჯობა დღიურო!

გამარჯობა ბლოგო, 2106 წელო გამარჯობა, გამარჯობა მკითხველო :) იმედია წერა არ დამავიწყდა ამასობაში. თვითმფრინავი ახალ ქვეყანაში რომ დაჯდება პირველს რაცას ჩამოსლისას ვაკეთებ ქალაქს ან ქვეყანას ვესალმები... არვიცი რატომ, ეგრე მინდება, უკან ჩამკსვლისას იმდენად გადაღლილი ვიყავი ამჯერად რომ

არ მახსოვს. 13 საათი ლონდონის აეროპორტში მქონდა "პერესატკა" სავარაუდოდ გერმანას კიდევ ერთხელ მვესალმებოდი და ვეტყოდი ისევ ჩამოვედი-მეთქი. სექტემბრის მერე რომ დავფიქრდი თვითმფრინავში უფრო მეტჯერ ვიჯექი ვიდრე ტაქსიში, მიტომ კი არა რომ "აუუუ ბევრს დავფრინ'აავ" უბრალოდ იმიტომ რომ აქ ტაქსში ჩაჯდომის სანაცვლო დ (მაგ თანხის სანაცვლოდ), შეგიძლია თვითმრინავის ბილეთიიყიდო და უბრალოდ ბარსელონაში წახვიდე, ან მილანში, ან კანარებზე, ან ლონდონის აეროპორტში იყურყუტო 13 საათი... მოდი ამჯერად მარტო კარგზე! ასე ჯობს. 

რომ ჩამოვედი მივხვდი, რომ ჩემს ნახევრად ესპანელ და ნახევრად ფრანგ მეგობარს (რომელიც საკუთარი ენასავით საუბრობს გერმანულად), ისეთ თემაზე გაუჩერებლად ვეკამათებოდი, მსჯელობის დონეზე რა საკირველია, რომ 1 წამითაც არ შემიტანია ეჭვი რომ ეს ქართული არ იყო :)))) არადა ეგრე კარგადაც არ ვსაუბრობ მგონი, არვიცი... მერე მივხვდი რომ 4 თვე გავიდა რაც აქ ვცხოვრობ, მივხვდი რომ

რაც მეზიზღებოდა ის მემართება და სიტყვებს ვეძბ ხანდახან ქართულად საუბრისას და გერმანულა ვფიქობ, ცოდვა გამხელილი სობსო ამაზეა ნათქვამი. მივხვდი რომ ურთიერთობის დასრულებიდან ნახვარი წელი გავიდა, მივხვდი რომ სადაც არ უნდა ვიყო მაინც ალიან მომენატრება თბილისი და ჩცემი მეგობრები, კანარებზეც კი!! :) მივხვდი რომ ადამიანები დიდად არ განსხვავდებიან არად რთმანეთისგან და მინდა ისევ მჯეროდეს, რომ თუ გულით გინდა ნამდვილად მიაღწევ. მინდა მივხვდე ეს სიზარმაცე საიდან მვიდა?! მინდა მივხვდე რომ

5 თვეში გამოცდა მაქვს რომელსაც ვერ ჩავაფლავებ და დროა მეცადინებას კარგად მოვკიო ხელი.

ვხვდები რომ 1 თვის მერე ჩემი ცხოვრების ეს ეტაპი ორად გაიყოფა თბილისამდე და თბილისის მერე... მართალია სულ რაღაც 1 კირით მივდიარ მაგრამ მგონია დამეხმარება ვიგრძნო სამშობლოში დაბრუნების შეგრძნება, მგონია და ეგრეც იქნება კიდეც... 

გადაწყდა რომ კარგი ეტაპი იწყება, მაისში ამსტერამი მელის, მანამდე ვინ იცის კიდევ რა, თუ სურვული მექნება იქნებ ჩემი ვოიაჟის ამბები დაწვრილებიაც მოგიყვე, ჩემო დღიურო ... :) 

ახლა წავედი, აივანზე გავალ, მოვწევ. 

მომავალ წაკითხვამდე, კიწი ^^