Monday, 2 April 2018

Chapter One • The begining

არის მომენტები როცა ფანჯრიდან იყურები, წევხარ შენთვის, უსმენ აფხაზეთის ამბებს და მარტო ცას ხედავ, ძალიან მკვეთრი ფერი აქვს, თვითმფრინავის ზოლი დაჰყვება ღრუბლებს შორის. თან ისმენ და თან წერ. საინტერესოა ხანდახან ჩვენი ყოფა. ხანდახან არის უბრალოდ რო აი ორშაბათია, და სადღაც, სადაც ხარ, შენი სამშობლოდან 3000 კილომეტრის იქეთ, წევხარ, ისე თითქოს არაფერი გადარდებდეს და იყურები ფანჯრიდან, რის მიღმაც ბერინია

მერე ხვდები რო ოცნება აგიხდა, მართლა ცხრა ზღვის გადაცურვის და 9 მთის გადალახვის მერე. ადამიანებს გვაშინებსხოლმე ახდენილი ოცნებები, ყოველშემთხვევაში მე ასე ვარ. ჰო, ბერლინში გადმოვცხოვრდი, კი, მხოლოდ 1 სემესტრით, 5 თვით, ვიღაცისთვის ცოტაა, ვიღაცისთვის ბევრი, მე ვერ გამირკვევია...

ხვალ უნივერსიტეტში პირველი დღე მაქვს, ხან ძალიან ვღელდები როცა ვფიქრობ, ხანაც ვითომ რაციონალუტად მგონია, რომ არანაირი მოლოდინი არ უნდა შეიქმნა ადამიანმა

Thursday, 22 February 2018

reminder to myself.

Life is too short for shitty sex and bad relationships.

კარგახანია არ დამიწერია, არც ახლა ვაპირებდი, მეილი უნდა ამოვბეჭდო და მაგიტომ ჩავრთე კომპიუტერი, არვიცი როგორაა ყველაფერი, თითქოს კარგადაა, მაგრამ რაღაც სისულელე პრობლემებიც გამოჩნდა, კაკ ვსეგდა, ვახ რა კაია წერა, აღარც მახსოვდა, ხოდა ისეთ გაზარმაცებულ დებილ ხასიათზე ვიყავი ბოლო კვირა რო 2 დღე მანიკურის მოშორებაც კი მეზარებოდა, დღეს დილიდან სახლში ვარ, გამოვიძნე, ასეა-თუ ისე, ბოლო პერიოდია ცუდი სიზმრები მესიზმრება, რაც ჩემთვის იშვიათბაა, ალბათ სტრესის ბრალია, ვიზისთვის საბუთებს ვაგროვებ და ფინალურები მაქვს, ერთი საგანი 100 ქულაზე დავხურე,

Monday, 8 January 2018

#წლისბოლოწლისდასაწყისი

6 months from now you can be in a completely different space, mentally, spiritually; financially. Keep working; believing in yourself.

ვერ გადავწყვიტე 2017 წლის შეჯამება დავწერო თუ 2018 წელი როგორ დაიწყო, სავარაუდოდ ორივეს დავწერ მოკლედ...

2017 იანვარი - გადმოვცხოვრდი ჰანოვერიდან - თბილისში
თებერვალი - დავიწყე სამსახური მარკეტინგში,
დავიწყე პილატესი, ოღონდ ამჯერად მთელი შემართებით
მარტი - გავხდი ისე ცუდად რომ გამოჯანმრთელებას მთელი 8 თვე მოვუნდი
დავანებე მოწევას (ჩემდაუნებურად) თავი

აპრილი - ვცდილობდი არაფერიშემემჩნია და კარგად ვყოფილიყავი
მაისი - წავედი გერმანიაში 2 კვირით - ანუ თვითმფრინავის შეძენილი შიში თვიდან დავძლიე
ივნისი - საკუთარ თავს ვამხნევებდი როგორც შემეძლო, ბეევრი, ძალიან ბევრი სტრესი

ივლისი - ჩავაბარე ეროვნული გამოცდები, ისე რომ  არც კი მოვმზადებულვარ
აგვისტო - დავისვნე სიონში და ტაშასთან ერთად ზღვაზე, ხასიათი დავკარგე ცოტათი, დალევა კიდევ არ შეიძებოდა
ჩემი სამსახური დახურეს
ვინერვიულე

Sunday, 5 November 2017

#ნაწყვეტები #წერილიდან #მადლობა

"ჩვენი მეგობრობა არ შეიძლება, ან ყველაზე კარგად შეიძლება. იმისი ახსნა მომდომებია, რომ რაღაცეები ხდებახოლმე ჩვენში, ორივეში. თავისით, ისე რომ საკუთარ თავს ვერ ვაკონტროლებთ. ვერ ვაბრალებ ამას ვერაფერს, რომ მერე დასკვნის გამოტანა შევძლო. საიდან მოდის ვერ ვხვდები: ჰაერიდან, ფოთლებიდან, მზიდან, მიწიდან, შეხებიდა, სუნთქვიდან...

მაგრამ  ერთი ის არის რომ მომოწნს რაც მემართებახოლმე და ისიც, შენ როგორც გემართება."

"არ შეიცვალო არასოდეს არაფრის და არავის გულისთვის. შენ ისეთი იშვიათი ყოფის ადამიანი ხარ, სისასტიკე იქნებოდა სამყაროსთვის შენი შეცვლა"

Wednesday, 1 November 2017

ცოტა რამ გარემოს შესახებ

ვზივარ ლექციაზე, ჩემთვის, ხმას არავის ვცემ. ცოტა უჩვეულო მომენატია ჩემთვის, დაჟე ცალკე მერხზე ვჯდები რომ არავინ მელაპარაკოს (ჯერ დაკვირვების რეჟიმში ვარ და მაგიტო ალბათ), რაღაცნაირად მეზარება, არადა მიყვარს ახალი ხალხის გაცნობა, ხანდახან.

ალბათ ჩემს ჯგუფელებს უინტერესოდ ვთვლი?! ეგრეც ვერ ვიტყვი, ცალსახად, ვზივარ და თორნიკეს ვუსმენ, საროჩკა აცვია, ცოტა მოუმატია კიდეც, ისე უფრო მეტს ველოდი, როგორც პროფესიონალი კარგია, როგორც ლექტორი მოიკოჭლებს, ნუ ეს ჩემი გადმოსახედიდან, სხვებს მგონი ძალიან უყვართ. მაგრამ კარგი ლექტორობა და თან პროფესიონალიზმი ძნელია ალბათ ერთად.
ნეტა მე თუ შევძლებდი?! არვიცი, მეუბნებიან-ხოლმე კარგად იცი რაღაცების ახსნაო, მარა არვიცი მართლა თუ გამომდის.

ხოდა ერთი გოგოა,დეა, ვებ-დიზაინერია და მარკეტოლოგი, ეგ მოვიდა ჩემთან და მეუბნება

Wednesday, 25 October 2017

ფაქ

ჰო

აი ასე

Saturday, 21 October 2017

#ოქტომბერი21

“Never miss an opportunity to show your love, especially to those close to you, because we are always at our most cautious with them for fear of being hurt.”

• • •