მ ო ნ ა ტ რ ე ბ ა

თბილისში ყლეობები ხდება.

რუსეთი თავზე გვაზის და დედას გვიტყნავს, ძალიან მშვიდად თან, გული მერევა ამ ყველაფერზე.

ამასთან ერთად ბვერლინი ისე მენატრება სული მტკივა.

თავისი ვაიბით, ზაფხულზე ტბებით წასვლებით და სიხარულებით.

ჩემი ავოკადოს ხით, რომელიც შვილივით გამოვზარდე და იქ დარჩა.

არვიცი, აღარ მინდა აქ რო ვუყურებ რაც ხდება და როგორი უთავმოყვარეო ხალხის გარემოცვაში ვარ, რეგალიებით რო იწონებენ თავს და "აი იცი მე ვინ ვარ?" აი მაგეებით.

IT WAS ALL A DREAM

მოკლედ, 18 ივნისიც დამდგარა.
მეც არ ვიცი რისი დაწერა მინდა, პროსტა შემოვბოდიალდი.
საერთოდაც ისეთ ხასიათზე ვარ უბრალოდ მინდა ვიჯდე და საინტერესო წიგნები ვიკითხო, დედაჩემი გაკეთებული კომპოტი ვსვა (ატმის და კენკრის ერთად), ფეხები სადმე სკამზე მქონდეს შემოწყობილი, ბუნებაში, აი დაახლოებით "ჩემი ბედნიერი ოჯახი" რომაა ფილმი, მანდაა ზუსტად. თავისთვის, მარტო რომ გადავა ქალი საცხოვრებლად, აივანთან მიიდგამს სავარძელს და ტკბება თავისი არც თუ ისე კარგი ცხოვრებით.

Closed Circle

ამასობაში 27 მაისი მოვიდა,
ვერ ვიტყვი რომ იდეალურადაა ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი, უკეთესი პერიოდებიც ყოფილა, მაგრამ არაუშავს, ყველაფერი დროებითი და ყველაფერი წარმავალია.
სულ მაინტერესებს სიყვარულიც დროებითია თუ არა?

მე ისეთი ვარ მინდა დროებითი არ იყოს, მინდა მუდმივი იყოს, თუმცა ჩემი გამოცდილებიდან გამომდინარე, მემგონი რომ არ არის მუდმივი, დიდი გოგო ვარ უკვე, 26 წლის ვარ (ამ სიტყვებზე ერთ 20 წელში ალბათ მაგრად გამეცინება, მაგრამ მაინც), ხოდა არვიცი უნდა მჯეროდეს თუ არ მჯეროდეს იმისი, რომ რაღაცები მუდმივიცაა, მინდა რო მჯეროდეს ხანდახან, მაგრამ არვიცი, მჯერა თუ არა.

ახლა სამსახურში ვარ, ღამის ეკონომიკის განვითარებაში დავიწყე მუშაობა, სამუშაო საინტერესოა, საქმე ბევრია, მაგრამ ბიუროკრატია პროცესებს მაგრად ანელებს.
კი, ბერლინი მენატრება, მაგრამ კი, იქ რო ვარ აქაურობა მენატრებახოლმე.

Location Unknown ◐

მოკლედ, ეს ბლოგი ჩემი მახსოვრობაა, ამიტომაც სანამ კიდევ მახსოვს რაღაცები რაც მინდა რომ მახსოვდეს, ან პირიქით რაც არ მინდა მახსოვდეს, მაგრამ მნიშვნელოვანია,
მანამდე დავწერ


ჩემი 26-ე დაბ.დღე მე და ნატალიამ 28 ივლისს, მოგვიანებით, ერთად გადავიხადეთ. მთელი წელი ბერლინში არ უწვიმია და სწორედ მაგ დღეს, როცა ვერანდაზე ვგრილავდით, ამოვარდა ქარი და ატყდა საშინელი წვიმა. რომელმაც მალე გადაიღო, მაგრამ სანამ გადაიღებდა, ყველაფრის ქვემოთ- ფართის ოთახში - ჩამოტანა მოვახერხეთ, გრილიც გარეთ დავდგით და ფაქტობრივად წვიმას ხელი არ შეუშლია )

ამის მერე კიდევ დიდი ტექსტი მეწერა რომელიც გუგლ თრანსლეითში წერის გამო წამეშალა, ფააქ

cheers darling

გუშინ ჩემი მეგობრის "ძივიშნიკზე" ვიყავი,

ცა კარგად ჩანდა, მე კიდე ერთ ვარსკვლავზე ვფიქრობდი, რომელიც გაწითლებულია და ესეიგი უკვე კვდება, კიარადა შეიძლება მოკვდა კიდეც, როგორ მაინტერესებს რამდენი სინათლის წელიწადითაა დაშორებული ჩვენგან?!

მე კიდე არც სახელი ვიცი, არც მდებარეობა, მხოლოდ ის ვიცი, რომ ან უკვე ჩაქრა, ანმალე ჩაქრება.

თვალს ვერ ვაშორებდი, რაგავაკეთო,

რა სევდიანია,

ჯერ კიდე თბ ვარ, კაცმა არ იცის რანაირი თვეები დარჩა 2018 წლის დასასრულამდე,

იქნებ იმ ვარსკვლავმა ეგეც იცოდეს.

hope so...

K 

ზაფხულის მიწურული

გუშინ, შუაღამესგადაცილებულზე, მივხვდი რომ 

ბედნიერი ვარ იმით, 

სადაც ვარ,

როგორც ვარ და

რატომაც ვარ. 

თან ძალიან ბედნიერი :) hoffe bleibt so. 

მილიარდი სიძნელის მიუხედავად. 

მადლიერება ზოგადად ჩემი საყვარელი გრძნობაა, თუ შეგრძნება, მადლიერების გრძნობის გარეშე კოშმარი იქნებოდა ჩვენი ყოფა :) 

ხოდა ამ ჩემ დღიურში, ძირითადად, გაბრაზებული როცა ვარ მაშინ ვწერ-ხოლმე. ხოდა ხომ შეიძლება პირიქითაც იყოს?!

სამყაროვ, მადლობა! 

ქეთა • ბერლინი • 2018 

Chapter One • The begining

არის მომენტები როცა ფანჯრიდან იყურები, წევხარ შენთვის, უსმენ აფხაზეთის ამბებს და მარტო ცას ხედავ, ძალიან მკვეთრი ფერი აქვს, თვითმფრინავის ზოლი დაჰყვება ღრუბლებს შორის. თან ისმენ და თან წერ. საინტერესოა ხანდახან ჩვენი ყოფა. ხანდახან არის უბრალოდ რო აი ორშაბათია, და სადღაც, სადაც ხარ, შენი სამშობლოდან 3000 კილომეტრის იქეთ, წევხარ, ისე თითქოს არაფერი გადარდებდეს და იყურები ფანჯრიდან, რის მიღმაც ბერინია. 

მერე ხვდები რო ოცნება აგიხდა, მართლა ცხრა ზღვის გადაცურვის და 9 მთის გადალახვის მერე. ადამიანებს გვაშინებსხოლმე ახდენილი ოცნებები, ყოველშემთხვევაში მე ასე ვარ. ჰო, ბერლინში გადმოვცხოვრდი, კი, მხოლოდ 1 სემესტრით, 5 თვით, ვიღაცისთვის ცოტაა, ვიღაცისთვის ბევრი, მე ვერ გამირკვევია...

ხვალ უნივერსიტეტში პირველი დღე მაქვს, ხან ძალიან ვღელდები როცა ვფიქრობ, ხანაც ვითომ რაციონალუტად მგონია, რომ არანაირი მოლოდინი არ უნდა შეიქმნა ადამიანმა.