Sunday, 24 January 2021

თერაპიები * was auch immer

როგორც ჩემი თერაპევტი ამბობდამშობლები შვილებს ეუბნებიანრომ მაგრები არიან დაყველაფერი გამოუვათეგ კარგიამაგრამ იმის თქმა ავიწყდებათ რომ დასახული მიზნისმისაღწევად შესაძლოა ზუსტად იმ გზის გავლა არ მოგიწიოს რაც შენ გინდა და იმ დროშიც ვერგანახორციელორომელშიც წარმოგიდგენიაოეუბნებიანრომ ყველაფერი გამოუვათ და ეგმაგარიათუმცა იმას თან არ აყოლებენრომ 1 წლის მაგივრადმიზნის მისაღწევადშესაძლოაწელი დასჭირდეთქო


ჩემი მშობლები გადამეტებული მხარდაჭერით არასოდეს გამოირჩეოდნენმაგრამთავისდროზე რო მსგავსი რამ აეხსნათ ჩემთვისბევრად კარგად იქნებოდა რაღაცები


ხოიტყვი ადამიანირა მარტივია მშობლებს გადააბრალო ყველაფერიომე მართლაუკანასკნელი ადამიანი ვარ ვინც მაგას აკეთებსპირიქითსულ მაგათ “გამართლებაში” ვარსაკუთარ თავთანაც კიმაგრამ მერე იზრდები და ფენიქ ათაქებისდეპრესიისუმადობისზედმეტი მადიანობისემოციების ჯერ დაკარგვის და შემდეგ მოზღვავების მერე გრძნობ რომ

თურმე აღზრდიდან მოდის ყველაფერისიტყვა ყველაფერი აქ გადაჭარბებული იქნებასავარაუდოდყველაფერი არამაგრამ რაღაცები


ჩემს მეორე თერაპევტთან როცა მივედიიმიტომ არა რომ

პირველი ცუდი იყოუბრალოდ ასტრალურ ფასს აარტყა და თან რაღაც ახლის ცდაც მინდოდაCBT თერაპიის გარდაზუსტად 1,5 წუთის მერე მითხრაშენს ოჯახში ვინ იყო ეგ “ვაიმმეევაიმეევაიმეე” პიროვნებაოდა მაგ დროს მივხვდირომ მეც ერთი სტანდარტულიმორიგიშემთხვევა ვიყავირომელიც არ პირველიავისაც შფოთვითი აშლილობისგანგანთავისუფლება უნდა და არც უკანასკნელი


დღეს ბერლინში ვარჩემ ბიჭთან ერთად და მიყვებოდა ვიღაც კაცზერომელმაც ისეთიმენტალური ჯანმრთელობა გამოიმუშავარომ

გაყინულ წყალში 2 საათიტემპერატურის თითქმისდა შეუცვლელად გაძლოამ ადამიანს უნდარომ სამყაროს სიყვარული დაუბრუნოსრადგან თვითონ დაკარგაჩემი ბიჭიც მაგ პიროვნებითშთაგონებულია და ბერლინში, -100 გრადუსში ტბაში ჩასვლა უნდა (რასაც სავარაუდოდ იზამს). ხოდა რატომ დავიწყეეს კაცი იმიტომ გაკაჟდა მენტალურად ეგრერომ

საკუთარმა ცოლმადეპრესიის გამოსუიციდით დაასრულა სიცოცხლეხოდა გულში კივიფიქრე შენც ეგრე არ მოგიწიოს-მეთქიჩუმად ვუსმენდი და ეგონა რომ რასაც მიყვებოდა არმაინტერესებდაარადა პირიქითუბრალოდ სიტუაცია ისეთი აღწერილი იყოდა იმდენადახლოს მოვიდა ემოციურადგამიჭირდა ტირილის დასაწყისი გადამეყლაპათუმცა გავქაჩე :) 


რა სულელები არიან ხანდახან ადამიანებიან რა სულელები ვართაქ არ შემოვსულვარკარგახანიახოდა რომ შემოვედი მაინცდამაინც 2016 წლის პოსტი ჩავრთესადაც ოპერობიდანსახლში ვბრუნდებოდი და მეწერა “კიდევ კაი ფრენა მაინც მიყვარს და არ მეშინია”-მეთქიმაგან ხო კიდევ უფრო მძაფრად მაგრძნობინა ჩემი უსუსურობასისუსტე და ის თუ ამ ყლეფენიქ ათაქებმა (არაბოდიში ცენზურისთვისროგორ გამტეხა მენტალურად და როგორშეცვალა ჩემი ცხოვრება


ყველაზე რთულია როცა საკუთარ თავზე ბრაზდები იმის გამორომ

საკუთარ თავს ვერ ერევისაშინელებაასაშინელებაარავის არ ვუსურვებ მაგასაქამდე არცმე მესმოდა და ვისაც არ გამოგიცდიათღმერთმა არ გაგაგებინოთ კიდევარასოდეს.


ახლაც ვზივარ ფრიდრიჰსჰაინშიძველი ბერლინელების ჰიფსტერა უბანიასადაც ყველასუნდა ცხოვრებამაღალი ჭერი და ჭერში საწოლი მაქვსქირაში ცოტას ვიხდიყველაფერიკარგადაა იდეაში და წესით უნდა მიხაროდესმარა იმის გამო რო

უძლური ვარ საკუთარ თავთან “მკვდარზე ვენოკ” სერიალებს ვუყურებ და წერისას ცრემლებიმომდის


ასეა ამჟამად ჩემი ცხოვრება ჩემო მეგობრებოსიმსივნე ამოიღესსაშვილოსნოშემინარჩუნესღამის 12 საათია და ყველაფერი იდეალურადაა. Show must go on! :) 


Alles gut და ვითომ ყველა ბედნიერია


წავედი


სიყვარულით •


K  

Monday, 18 November 2019

........ all to be so different.

იმენა ტრაგიკომედია კიარა,  ჩვეულებრივი კომედიაა მემგონი ჩემი ცხოვრება, სავარაუდოდ სცნარისტსაც კაი იუმორი აქვს და თან მეც მიცნობს და ზღვარზე მათამაშებს, აბა ქეთა, კიდევ რამდენის გაძლება შეგიძლია საყვარელო?! -ბევრიის, ბევრის მარა აღარ მინდა უკვე, ვსო. დავიღალე. ich werde aufgeben :) და მერე რაღათი გაერთობა?!:)


და რაღაცნაირად წვეთ-წვეთად მიმატებს და ანუ სიეთი თავხედია რო ვერ ამომასუნთქა რა, გეყოს, გეყოს ვსო.

27 წლის ასაკში რო გეუბნებიან, იცი რა?! საშვილოსნოზე 17 სანტიმეტრიანი სიმსივნური წანაზარდი გაქვს, ნუ აი კაი, ნუ გეშინია კეთილთვისებიანია (მაგის არც მეშინია თან), მერე მეუბნებიან რო იცი რა ანუ დარწმუნებულები არ ვართ თუ შევძლებთ საშვილოსნო შევინარჩუნოთ, 20% არის რისკი, ზოგი ადამიანი ამბობს თურმე რო ნუ არაა ჩემთვის ეს შილი მნიშვნელოვანი და მომკალი, მირჩევნია ვიყო ჯანმრთელი და აომაჭრათ საშვილოსნო და ნუ აი არაუშავს.

მე კიდე მთელი ცხოვრებაა დედობისთვის ვემზადები

Wednesday, 31 July 2019

ჩემი საშინელი, ბედნიერების წელიწადი

თქვენც ხართ ხოლმე ეგრერაღაცას თუ იყიდითან დააშეარებთან აიკვიატებთ (ფრაზას,სათაურსწიგნს,კინოსგგონათ რომ რაღაცნაირად გშტამპავთ?! ან რაღაცნაირად გული გიგრძნობთხოლმე წინასწარ და მაგიტო ანიჭებთ მას სპრიორიტეტს

ჩემი 26 წლის ბოლო დღეს ნინო ხარატიშვილის წიგნი ვიყიდეჩემი საშინელიბედნიერების წელიწადიხოდა ჩემი 27-ე დაბადებისდღე სწორედ ეგრე დაიწყო

Monday, 1 July 2019

/\

ხანდახან უბრალოდ მეც მინდა რომ ვინმემ დამიჭიროს მხარი, ისე როგორც მე შემიძლია და მე როცა მხარს ვუჭერ ეგ დახმარებაც დააფასოს.

მარა რად გინდა. 

Thursday, 20 June 2019

მ ო ნ ა ტ რ ე ბ ა

თბილისში ყლეობები ხდება.

რუსეთი თავზე გვაზის და დედას გვიტყნავს, ძალიან მშვიდად თან, გული მერევა ამ ყველაფერზე.

ამასთან ერთად ბვერლინი ისე მენატრება სული მტკივა.

თავისი ვაიბით, ზაფხულზე ტბებით წასვლებით და სიხარულებით.

ჩემი ავოკადოს ხით, რომელიც შვილივით გამოვზარდე და იქ დარჩა.

არვიცი, აღარ მინდა აქ რო ვუყურებ რაც ხდება და როგორი უთავმოყვარეო ხალხის გარემოცვაში ვარ, რეგალიებით რო იწონებენ თავს და "აი იცი მე ვინ ვარ?" აი მაგეებით.

Tuesday, 18 June 2019

IT WAS ALL A DREAM

მოკლედ, 18 ივნისიც დამდგარა.
მეც არ ვიცი რისი დაწერა მინდა, პროსტა შემოვბოდიალდი.
საერთოდაც ისეთ ხასიათზე ვარ უბრალოდ მინდა ვიჯდე და საინტერესო წიგნები ვიკითხო, დედაჩემი გაკეთებული კომპოტი ვსვა (ატმის და კენკრის ერთად), ფეხები სადმე სკამზე მქონდეს შემოწყობილი, ბუნებაში, აი დაახლოებით "ჩემი ბედნიერი ოჯახი" რომაა ფილმი, მანდაა ზუსტად. თავისთვის, მარტო რომ გადავა ქალი საცხოვრებლად, აივანთან მიიდგამს სავარძელს და ტკბება თავისი არც თუ ისე კარგი ცხოვრებით.

Monday, 27 May 2019

Closed Circle

ამასობაში 27 მაისი მოვიდა,
ვერ ვიტყვი რომ იდეალურადაა ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი, უკეთესი პერიოდებიც ყოფილა, მაგრამ არაუშავს, ყველაფერი დროებითი და ყველაფერი წარმავალია.
სულ მაინტერესებს სიყვარულიც დროებითია თუ არა?

მე ისეთი ვარ მინდა დროებითი არ იყოს, მინდა მუდმივი იყოს, თუმცა ჩემი გამოცდილებიდან გამომდინარე, მემგონი რომ არ არის მუდმივი, დიდი გოგო ვარ უკვე, 26 წლის ვარ (ამ სიტყვებზე ერთ 20 წელში ალბათ მაგრად გამეცინება, მაგრამ მაინც), ხოდა არვიცი უნდა მჯეროდეს თუ არ მჯეროდეს იმისი, რომ რაღაცები მუდმივიცაა, მინდა რო მჯეროდეს ხანდახან, მაგრამ არვიცი, მჯერა თუ არა.

ახლა სამსახურში ვარ, ღამის ეკონომიკის განვითარებაში დავიწყე მუშაობა, სამუშაო საინტერესოა, საქმე ბევრია, მაგრამ ბიუროკრატია პროცესებს მაგრად ანელებს.
კი, ბერლინი მენატრება, მაგრამ კი, იქ რო ვარ აქაურობა მენატრებახოლმე.