.

ვაიჰ, ორსაათნახევარიც...
სამსახურში ვარ,

საშინლად მეძინა, მაგრამ მარტივად ავდექი - ვნერვიულობდი ღამეც.

მაგიდაზე ყვავილები დამახვედრეს - წვიმს...

თინას რეისი გადაიდო - ველოდები.

#მერერა?!

Leos have a hard time saying goodbye...

ხოდა ხვალ მიწევს აქაურობასთან გამომშვიდობება, ხოდა მართლა ეგრეა რაც ზემოთ წერია, ხოდა ძალიანაც მიხარია რომ მივდივარ, ხო არც ჩემს ყველა თანამშრომელზე ვგიჟდები ისე, რომ ნახვამდის თქმა ასე მიჭირდეს.

მაგრამ ძნელია, მაინც ძალიან ძნელია, ვერ ვიტან დამშვიდობებებს, მართლა არ მიყვარს, მასევდიენებს, მიუხედევად იმისა რომ ძალიან მიხარია რომ ვბრუნდები და როგორც ჩანს ეს დეკემბერი საინტერესო იქნება, თბილისამდე კიდევ 22 დღეა დარჩენილი.

და საერთოდაც დამღალა ამ ციგანი ბავშვივით ჩმოდნებით წოწიალმა და ქალაქიდან ქალაქში გადასახლებამ, არვიცი მართლა ესე დავიღალე ამითი თუ ახლა ხასიათის ბრალია...

ხოდა მივდივარ ხვალ, უკვე ჩემს სახლად შეგუებულ სახლს ვტოვებ, დავემშვიდობები თანამშრომლებს, რომლებთან ერთადაც გუშინ უკვე გადავიღე ე.წ გამოსამშვიდობებელი ფოტო პოლაროიდით, ჩავალაგებ ბოლომდე ჩემოდანს, ჩალაგებისას ჩემთვის ვიწუწუნებ და გავბრაზდები ყოველთვის ბოლო დღემდე რატო ვდებ ჩემოდნის ჩალაგებას, ბოლოჯერ წავალ ამ სამსახურში, ვეცდები, ბოლო დღისდა მიუხედავად, 9-ის ნახევარზე გვიან არ მივიდე, მერე გამოვიხურავ კარს და ჩემი ცხოვრების კიდევ ერთ ეტაპს დავასრულებ.

რაღაცნაირად სევდიანია-ხოლმე დასასრულები, მითუმეტეს იმ ადგილას ერთი საყვარელი ადგილი თუ მაინც გაქვს და ერთი ადამიანი თუ მაინც გყავს რომელიც შენს მიმართ ძალიან კეთილგანწყობილია და უყვარხარ.

#მე

აქაური სახლის დატოვებამდე ერთ კვირაზე ცოტა ნაკლები რჩება, რაღაცნაირად გული მწყდება, თან ძალიან მიხარია. აქ ჩემი სახელი ყველამ იცის, მე კიდე 2 თვის მერეც კი არ შემიძლია ჩემი ყველა თანამშრომლის სახელი ზუსტად ვთქვა, ვერ მოვიშორე ეგ რომ შემიძლია 'ევრისტიკული რეპრეზენტატულობა' ფსიქოლოგიის პირველივე ლექციის  დაწყებისწამს დავიმახსოვრო და ლექტორის სახელის დამახსოვრებას კიდე ნახევარი სემესტრი მოვუნდე.

ეგეთი ვარ და რაგავაკეთო?! არვიცი რატო, მართლა არ ვაკეთებ სპეციალურად, პირიქით მინდა ხოლმე დამახსოვრება, მარა მერე სადღაც 5 წუთში თავისით თავიდან ფრინდება. თუმცა აქ ხანდახან სახელის დაძახების მაგივრად ერთი გულიანი ღიმილიც ჭრის ხოლმე, ამიტომაც დიდი უხერხულობა ამ ჩემი უაზრობის გამო აქ ნამდვილად არ შემქმნია.

ადამაიანებს უფრო შეგრძნებებით ვიმახსოვრებხოლმე, გულიანად გაიღიმეს თუ არა, ან მადლობის მერე არაფრის-ს როგორ მეუბნებიან, მე ის ადამიანი ვარ ვისაც გულწრფელი მადლობის გადახდა და სხვა ადამიანებისთვის გულწრფელი კომპლიმენტების თქმა საოცრად უყვარს.

საერთოდაც მგონია, რომ როცა ადამიანში რაღაც ძალიან მოგწონს უნდა ადგე და უთხრა, აუცილებლად უნდა უთხრა, ყველანაირი შეყოვნების და ქვეტექსტების გარეშე,

#არდაიძინო

გამარჯობა დღიურო,

დღეს 4შაბათია, მაგრამ 3შაბათი მგონია, იმიტომ რომ ორშაბათს შვებულება მქონდა დაწერილი, ნიკო იყო ჩემთან ჩემი უახლოესი მეგობარი, ჰანოვერი არ გვეყო და ამსტერდამშიც ვიყავით 2 დღე.


ძალიან მოეწონა ნიკოსაც ამსტერდამი, შეუყვარდა კიდეც მგონი, როგორც მე შემიყვარდა გაზაფხულზე,პირველივე ნახვისას. მართლა საოცარი ქალაქია, ულამაზესია, გასაკვირია მაგრამ მშვიდიცაა, კარგი ჰაერია, სიმპატიური და ლამაზად ჩაცმული, ველოსიპედზე შემომსხდარი ხალხით, 'მესტნებს' და ტურისტებს ერთმანეთისგან წამში არჩევ მოკლედ რო გითხრათ.

მუცლის ტკივილი ხელს მიშლის წერაში, გუშინ 2 წამალი დავლიე, მაგრამ ვერ გავიყუჩე ვერაფრით, ბოლოდ 9 საათზე სერიალის ყურებისას ჩამეძინა, ეგეთი როდის მოხდა ბოლოს არ მახსოვს, ალბათ გადავიღალე ძალიან, -7 გრადუსი იყო გუშინ დილად, ამინდს რომ დავხედე ლამის გული გამისკდა. დღესაც ძლივს ავდექი, არვიცი რა მჭირს, არ ვარ არადა საერთოდ ზარმაცი. მართლა.

ალბათ ის მჭირს რომ წლები არ მეძინა წესიერად, იმიტო არა რო უძილობა მაწუხებდა, უბრალოდ ძილში დროის დაკარგვა მენანებოდა, ახლაც მენანება, მარა მაშინ ვქაჩავდი 3 საათის ნამძინარებზე ყველაფრის მაგრად კეთებას, ახლა ვეღარ, მთელმა 24-მა წელმა ალბათ მაინც თავისი ქნა ))))

ბლოგზე თემა შევცვალე, მიხარია, არვიცი რატომ. სამსახურში თან საგიჟეა და თანაც სიმშვიდე,

#რაცუნდამეთქვა

20 წლის რომ ვიყავი, კი ნამდვილად 20 წლის, საიუველირო კომპანიაში რომელიც აბაშიძეზე მდებარეობდა დირექტორად დამნიშნეს, ხო, დირექტორად, მეც ეგეთივე გაკვირვებული ვიყავი როგორიც ყველა ნორმალური ადამიანი რომელიც შეიძლება 20 წლის ასაკში ამ თანამდებობაზე მოხვდეს.

მოკლედ, რაში იყოსაქმე,

ჩემს წინ ვინც იყო დირექტრისა იმან რაღაცები იმაქინაცია, მე რო მივედი პიარის ვაკანსიაზე(იდეაში) მაშინ უშვებდნენ უკვე, ხოდა მე მითხრეს რომ გასწავლით ჩვენ საქმეს და ხო არ იქნებიო?, კი რატომაც არა-მეთქი გავიფიქრე და დავთანხმდი, მარა მერე როგავაცნობიერე რაღაცნაირად შემეშინდა, მაგრამ პატარა რო ხარ ვერ აცნობიერებ ეგეთ რაღაცებს, ახლა იმაზე ვფიქრობ აქ რომ PR-ში სადმე სრულგანაკვეთზე ამიყვანონ როგორ შევძლებ-მეთქი.

მოვიწყინე ეხა უცებ ძალიან და წერაც აღარ მინდა, რა უბედურება მემართება-ხოლმე, მარა საშინელი ამინდია და დღეს ჩამეძინა. საათს რო დავხედე 9ისნახევარი იყო და კინაღამ მოვკვდი (ვინ არ იცით მაგ დროს უკვე სამსახურშივარ-ხოლმე)

რატომ?!

ვინ თხოვა ამ თოვლს რომ 8 ნოემბერს მოდიო?!

ძალიან არ მინდოდა, ისედაც ცუდად მეძინა და ვერ ავდექი და ისეთ ცუდ ხასიათზე ვარ ტირილს დავიწყებ ეხა. 

წამიყვანეთ, სახლში მინდა :( 

კიწი 

#ციფრები

არ მიყვარს ადამიანები, რომლებიც ძალიანსწრაფად ამოწურავენ-ხოლმე საკუთარ თავებს, შორიდან ძალიან საიტერესოები ჩანან, მერე მიხვალ ახლოს და... ისეთ წიგნებს მაგონებენ ყდა და აღწერა რომ აქვთ მაგარი(თუმცა მე ყიდვისას წიგნის აღწერებს არასოდეს ვკითხულობ და არცთრეილერებს ვუყურებხოლმე კინოში წასვლამდე) და აი მერე, 2-3 თავის მერე რო აღარაფერს გვანან, კიარადა ძალიან ემსგავსებიან ერთმანეთს. რაღაცნაირად მოსაწყენიახოლმე, არვიცი ახლა რამ გამახსენა, მაგრამ ასეა...

დღეს 26 ოქტომბერია, 10:22, როგორც ყოველთვის, დღესაც 08:20-ზე სამსახურში ვიყავი, წინა კვირა 08:00-ზე მოვიდოი პატიოსნად :)))) არვიცი რა მჭირდა, მაგრამ ზუსტად 1 კვირა 07:06-ზე მეღვიძებოდა, არც იქეთ, არც აქეთ, ზუსტად 07:06-ზე, ხოდა სხვა რა გზა იყო, მივდიოდი ადრე. 

რა დებილობაა, ჩემი ისედაც არცთუდიდი ხელფასიდან რაღაც სისულელეებს მაჭრიან, მაგ. გერმანიის საპენსიო ფონდის ფულს, რომელსაც დიდი ალბათობით ვერასოდეს მივიღებ, რადგან ცხოვრებას და მითუმეტეს დაბერებას ნამდვილად არ ვაპირებ გერმანიაში.