#ფანჯრისაქეთ

წეღან ხელოვნურ სუნთქვას ვუყურებდი და ერთი პერსონაჟი ეუბნება მეორეს მიდი ეხა რო ატირე ის ქალი წადი და ბოდიში მოუხადეო!

მერე გამეფიქრა რო მე ვინც მატირებს ბოდიშს არასოდეს არ მიხდის! და რაღაცნაირად ძალიან სევდიანი იყო მაგისი გაფიქრება...  მაგრამ მერე ვიფიქრე რო ვერ ხედავენ, თუმცა ხო შესაძლებელია ადამიანები უბრალოდ თავისით ხვდებოდნენ რაღაცებს?!.. 

მაგრამ როგორც მურაკამი თავის წიგნში წერდა "საკუთარი თავი არასოდეს შეიცოდო ვატანაბე, თავი მხოლოდ ლაჩრებს ეცოდებათ-ო" ხოდა მე მაგითი ვიმხნევებ თავს ყოველთვის როცა დავაპირებ ჩემს თავზე რაღაც მხრივ ვიფიქრო რო "აი საწყალი მე!"

ხოდა რაც ეგ წავიკითხე სულ მჯერა რო ეგრეა, რაღაცნაირად! რა მაქვს საკუთარი თავის შესაცოდი?! 

კარგად ვარ, ჩემი საყვარელი ადამიანები ცოცხლები და ჯანმრთელები არიან, ბედნიერიც ვარ, შეიძლება რაღაცები არ ხდება ისე მე როგორც მინდა, მაგრამ დასაწუწუნებელიც ბევრი არაფერი მაქვს... 

პ.ს ხანდახან ერთი გულიანი ტირილი შველის ბევრ რამეს, მაგრამ დღეს ვერა, მაგრად წვიმს და მაგისი დრო არაა! :) 

წავედი ახლა, იქნებ დამეძინოს, მომავალ წაკითხვამდე, 

კიწი 

#სამსახურშიდაწერილიამბები #მეძინება

ჩემი შეფის ოთახის კარი ყოველთვის ღიაა, ეტყობა სადღაც წაიკითხა რომ კარგი ბოსები ეგრე იქცევიანო. არვიცი რატომ, მაგრამ ისეთი ტიპია(30 წლისაა და უკვე მარკეტინგის უდიდესი დეპარტამენტის შეფია) მაგის ოთახის კარს რომ ვუყურებ ეგრე მგონია.  კიდევ ნამცხვრები მოაქვსხოლმე სამსახურში და ჩვენთვის სალათის ფოთლები დედამისის ბოსტნიდან. 

მეძინება! მარათლა ძალუან, გუშინ ღამის 4 საათამდე ვერ დავიძინე, უკანასკნელი სიბრძნის კბილი ამომდის და გამაწამა ისე მტკიოდა. ბოლოს წამალი დავლიე და ჩამეძინა, ოღონდ წამალი არ დამალევინო არადა... მაღვიძარა 07:36-ზე მქონდა დაყენებული. ვიფიქრე 8-ზე სამსახურში ვიქნები-მეთქი, ეს გერმანელები თუ მოდიან 7-ზე მე რა?! ზუსტად ამ ლოგიკით, 9ის ნახევარზე რო მოვდივარ-ხოლმე მიყურებენ დიდი თვალებით. სასაილოები არიან, მერე ზუსტად 10 წუთში მომიწია გამზადება, ოღონდ მართლა 10 წუთში. 

აქ, ჩვენთან ცივა, 4 გრაუსი იყო გუშინწინ ღამე, მაგრამ ეს აქ ამდროს არავის უკვირს - ვუთხარი თბილისში ახლა 25 გრადუსია-მეთქი, ისევ დიდი თვალებით მიყურებდნენ, მაგრამ ზამთარში ხომ "ნამდვილი" სიცივეგაქვთო?! კი-მეთქი, მერე მოვუყევი როგორი კარგი ქვეყანა გვაქვს (რომ არ ვუვლით და ერთმანეთზე სულ ვჭორაობთ ეგ არ მითქვამს, თუმცა ჭორაობა აქ რომ იციან ეგეთი უნდა), მოვუყევი, რომ

#მარტივიკითხვები

ყველაზე მეტად მეზიზღება ჩემი მეგობრები რო ცუდ ხასიათზე არიან, აი ვერ ვიტან, მართლა, უზომოდ მოქმედებს, იმაზე მეტად მოქმედებს ჩემზე ვიდრე ახალგაღვიძებულზე მზისარდანახვა და ვინც კაგად მიცნობს იცის ჩემთვის მზიანი ამინდი რასაც ნიშნავს.

თუმცა რაღაცნაირად მაგასაც მივეჩვიე, ჩამოფარებული მუქი ჟალუზის თუ ფარდის გადამკიდე... 

ამას კი ვერ ვეჩვევი, არ ვიცი როგორ შეიძლება სხვისი ცუდი ხასიათი ადამიან ესე გაწუხებდეს.

მახსოვს აბრაამი(რომელის ჩემი ფრანგი მეგობარია, ენის კურსებზე ვიყავით ერთად) ერთხელ რაღაცნაირად ცუდად იყო, აი რო გრძნობ უბრალოდ რო რაღაცნაირად ვერაა ადამიანი, თან ეგეთ დროს 700 რამის კითხვა არ მიყვარსხოლმეზ ისედაც მგონია ხანდახან რომ

მილიარდ კითხვას ვსვამ, მერე კიდე ზოგი მეუბნება რა ცოტას ლაპარაკობო და მეცინებახოლმრ

გულში, რო შეიძლება რამდენსაც მე ვლაპარაკობ მაგას ვინმესთვის ცოტა ლაპარაკი ერქვას. 

ხოდა არვიცი, ესე შემომაწვებახოლმე სხვისი სევდის სევდა. 

რა საინტერესოა ნეტა სხვა ჩემს მეგობრებსაც თუ აქვთ ეგეთი განცდა ჩემს მიმართ? 

მგონია ორს, ან ჰა ჰა მაქსიმუმ ოთხს. 

მარა ჩვეულებრივი ამბავია, იმიტომ

არ მიკითხავს რომ მიმაჩნია რომ უნდა ჰქონდეთ. 

უბრალოდ დამაინტერესა, მარა არის-ხოლმე, რაღაცნაირად, ჩვენს ცხოვრებაში პასუხგაუცემელი საინტერესო კითხვები,

#საზღვრებსიქით

“I am going to make everything around me beautiful - that will be my life.”

დღეს 6 ოქტომბერია, სამსახურში nვარ და საქმე აღარ მაქვს, არა, კი მაქვს, მაგრამ სამუშაო დღის დამთავრებამდე 40 წუთით ადრე რომ უნდა გააკეთო ეგეთი არა. 

6 ოქტომბერია, ხო, უკვე ოქტომბერია და გერმანიაში ვარ, 3 თვით, პრაქტიკაზე PR-ის და მარკეტინგის დპარტამენტში, სიმართლე რომ ითქვას ვერც კი ვიოცნებებდი... :) მაგრამ დღეს იმხელა ოცნებას შევეჭიდე...:) რომელზე ოცნებასაც ვერ ვბედავ ჯერ, მერე ვნახოთ... 

საერთოდ იცი რაარის ცუდი?! რაც ბლოგზე წინასწარ დავწერებარაფერი აღარ ამიხდა, არ მინდა რომ მჯეროდეს, მართლა არ მინდა! ძალიან თან! (ახლა ფურცელზე ვწერ და იმდენი ხანია აღარ დამიწერია ხელი მტკივა) 

ხოდა დღეიდან აღარ მჯერა მაგის, პატარა გოგო მელანია უნდა ჩამლვიდეს ჩემთან, ახლა ვგეგმავთ, ხოდა ჩამოვა, აუცილებლად ჩამოვა, მიუხედავად იმისა რომ ჩემს დღიურში წინასწარ ჩავწერე და ამის მერე ყველაფერი ამიხდება რასაც აქ დავწერ! 

რაღაცნაირად ვერ ჩამოვყალიბდი ვეგუები თუ არა აქ ცხოვრებას, ამ ჩემს პატარა სახლუკაში თავს უცხოდ ვგრძნობხოლმე. როტენბურგში ვიყავი (სადაც შარშან ვცხოვრობდი), იქ კარგი იყო, ჩემი მეგობრებიც ვნახე და ქართულ-ფრანგულ-რუსული მშვენიერი საღამო გამოგვივიდა, გერმანულად :))) Tübingen-ში, Ribingurumu-ში ვიყავით (რომელიც იაპონურად Leaving-room-ს ნიშნავს) , ხო, 4 წელი ვსწავლობდი სკოლაში იაპონურს მაგრამ ბევრი აღარაფერი ვიცი, კიარადა აღარაფერი მახსოვს. 

40 წუთი დარჩა სამუშაო დღის დასასრულამდე, არ მიყვარს ესეთი დღეები, მუშაობის ბოლო საათებს რომ ვითვლი-ხოლმე და ისე მადლიბელი ვარ რომ ესეთი დღეები იშვიათობაა ჩემს ცხოვრებაში - hoffe bleibt so. 

ანუ ჯერ კიდევ თბილისში დაწერილი ბლოგი.

შეიძლება ითქვას რომ კარგი ცხოვრება მაქვს, მეგობრებიც კარგი მყავს, დახურულ ჩვენებებზეც დავდივარ და ბევრსაც ვმოგზაურობ, მართალია ბოლო პუნქტი საკმაოდ წვალების ხარჯზე, მაგრამ აბა ისე როგორ? არც ჯანმრთელობას აღარ ვუჩივი დიდად, მითუმეტეს რაც ვიზის ამბები მოვაგვარე, ვალერიანიც აღარ დამილევია. 

ვერ ვიტყვი რომ ბედნიერი არ ვარ, მაგრამ იმის თქმაც არაა იოლი რო უბედნიერესი ვარ. კარგი იყო ადრე, იდიოტობებითაც კი შემეძლო ბედნიერი ვყოფილიყავი, ეხა კიდე ვცდილობ ეგ ვისწავლო.

ზეგ მივდივარ, ზეგ, რა მალე! ეხა მარშუტკიდან ვწერ და აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მატარებლიდან წერა ბევრად კომფორტულია, ამერყა თავი ))

ხოდა რას ვამბობდი? ზეგ მივდივარ მეთქი, ისე მივდივარ რომ ბევრი კარგი მეგობრის ნახვა ვერ მოვასწარი. მარა თავს იმითი ვიმშვიდებ, რომ მხოლოდ სამ თვიანი ახალი ცხოვრებ იწყება, თან მიხარია 3 თვე რო წავალ მარტო, თან მაგუსტრატურაზეც მწყდება გული... 

ხოდა მოკლედ ესე, საცობები რატოა სულ რატო?! თავი ძაან ამტკივდა თორე დავწერდი კიდე.

გკოცნით 

კიწი 

არა-ჩვეულებრივი საგიჟეთი

არა ეხა კი ჩამოვედი მაგრამ ვერ დავმშვიდდი, ყველაფერი ჩემს წონააღმდეგაა მართლა! არაფრისთვის დრო არ მაქვს, არც საკუთარი თავისთვის, ეხაც სალონში ვზივარ ვიკეთებ თმას, მეჯვარე ვარ ცხოვრებაში პირველად და მიხარია, პროსტა ჩემი კაბა ძაან არ მომწონს და იმედია კოშმარი არ ვიქნები, სტილისტი ისე მაწიწკნის თმას ვიტირებ ეხა. 

მოხდეს რამე კარგი რა, როგორც ჩემი 1 ფბ ფრიენდი იტყოდა, მოხდეს რამე გრანდიოზული!!

გზა თბილისისაკენ ანუ სევდანარევი სიხარული

ვდგავარ ჩემთვის თვითმფრინავის ტრაპთან, არსად არ მეჩქარება, დიდი რიგია, ხალხი ზემოთაა, ერთმანეთს აწვებიან, მე კიდე ვდგავარ და ვიყურები, ისეთი დაღლილი ვარ ემოციებისგან რო სურათის გადაღების თავიც არ მაქვს. 

ვუყურებ თვითმფრინავების მწკრივს და ვფიქრობ ცხოვრებაზე რომელიც უკან, გერმანიაში მოვიტოვე. 

  

11 თვე გავიდა, ზუსტად 11 თვე, რაც გადავსახლდი და მერე ისევ გადმოვსახლდი თბილისში, თუმცა ჯერ თვითმფრინავში ვარ, მაქედან ვწერ, 1 საათი დავაგვიანეთ და კიდევ ნერვები ამიშალეს მთელი დღე თურქებმა, გიტარა დამატივებინეს, მაგრამ მაგაზე სხვა დროს, ან საერთოდაც არა.

ვიდექი და ვფიქრობდი რო 11 თვეს შეუძლია ყველაფერი შეცვალოს, თან არაფერი. სტრანნი შეგრძნებები მქონდა, ეგრე არ მქონდა წარმოდგენილი უკან დაბრუნება.

ზუსტად ვიცი რომ ჩემი გერმანული ოჯახი დამაკლდება, შეიძლება ძალიანაც დამაკლდნენ, ან ცოტათი ძალიან. 

რატომღაც გამიქრა წერის სურვილი, არ მჯერა სახლში რომ მივდივარ, მიხარია, მაგრამ ეს სიხარული რაღაცნაირად სევდანარევია, სევდანარევი სიხარული ბედნიერების ნაწილაკებით, რომელიც არ გაძლევს საშუალებას ბოლომდე აღიქვა შენს გარშემო რა ხდება. 

კიდევ კარგი ფრენის არ მეშინია, ფრენა მიყვარს, მარა უცებ ეხა ვიფიქრე რომ მოვკვდე-მეთქი, მოვკვდე რა სიტყვაა, გარდავიცვალო,' მარა არა, ადრეა ჯერ :) 

ხოდა ესე, ველოდები ეხა ყავას როდის დაგვალევინებენ, ან ჩაის ან ვისკის(რომელიც არ მიყვარს) 

სევდიანია დასასრულები, მარა არც ისე სევდიანი როგორც დასრულებამდე გვეჩვენებახოლმე.

ყველაფერი კარგია, ამად ღირდა, ყველაფრის დატოვებად და საკუთარი თავის საძებნელად წასვლად. 

ვეღარ დავამთავრე წერა თვითმფრინავში, ღამის 4 ხდება, 4ს აკლია 15 წუთი და ვხვდები რომ მეორედ კიდევ ამდენი ხნით წასვლა აღარ მინდა, ჩემი შესაძლო წასვლა უკვე მთრგუნავს...